سخنان جناب اصغر طاهرزاده

تفکر بانو امین؛ پل میان  فلسفه  صدرایی و چالش‌های بشر جدید

فحات الرحمانیه ؛ راهنمای انسان مدرن برای حضور قدسی و هویت پایدار

اصغر طاهرزاده ، درباره آثار مجتهده بانو امین معتقد است که کتابی  همچون نفحات الرحمانیه، به انسان جدید می‌آموزد چگونه در مواجهه با تجدد ، حیات قدسی و حضور در آینده را تجربه کند.

به گزارش روابط عمومی مرکز زنان و خانواده شهرداری تهران؛ اصغر طاهرزاده در نشست «آشنایی با مکتب بانوامین» اظهارکرد: ما در نسبت با انسان‌ها، آیا باید توصیف کنیم یا پرسش کنیم؟ پرسشگری اساس تفکر و راه کشف مجهولات است؛ حضور در این نشست به ما می‌آموزد که پرسش‌گری شرط تقوا و پروا خواهد بود.

وی با اشاره به رویکرد و اهداف بانو امین در فعالیت های خود افزود: هدف بانو امین این بود که بشر جدید را از بحران نهیلیستی و هویت گمشده رهایی ببخشد؛ ایشان با دقت در تاریخ و مواجهه با انسان مدرن، نشان می‌دهد که اندیشمند کسی است که زمانه خود را درک می‌کند، نه صرفاً اطلاعات جمع‌آوری می‌کند.

این چهره فرهنگی با بیان اینکه بانو امین نمونه‌ای از ظهور وجود در تاریخ است؛ ادامه داد: ایشان نه یک زن صرفاً دانشمند، بلکه نقطه آغازی برای ادامه حیات فکری بشر جدید است.

وی با اشاره به جایگاه تاریخی بانو امین بیان کرد: حضور بانو امین نه ادامه صرف دیروز است و نه توقف در گذشته؛ او با درک زمانه و مواجهه با آینده، مسیر زندگی قدسی و تفکری پویا را به بشر جدید نشان می‌دهد؛ انسان امروز باید از گذشته درس بگیرد اما همزمان در اکنون خود برای فردایی متعالی آماده باشد.

طاهرزاده با اشاره به  نقش بانو امین در مواجهه با جریان تجدد و سیاست‌های دوران رضاخان بیان کرد: بانو امین متوجه شد که بشر جدید، محور خود است و انسان مدرن نیازمند مواجهه با معارف الهی و قرآنی برای عبور از بحران هویتی خود است؛  کتاب نفحات الرحمانیه، راهنمایی است برای انسان در اکنون خود تا به آینده‌ای متعالی دست یابد.

وی  با تاکید بر این موضوع که شخصیت‌های تاریخی را باید در نسبت با زمانه و انسان امروز دید؛ خاطرنشان کرد: آنها آغازگرانی هستند که هنوز برای ما الهام‌بخش‌اند و آثارشان باید در زندگی ما جاری باشد.

طاهرزاده خاطرنشان کرد: آثار بانو امین نشان می‌دهد که فلسفه صدرایی می‌تواند با بشر جدید گفت‌وگو کند و حضور قدسی و حیات انسانی را در جهان مدرن ممکن سازد؛ آینده دینداری در جهان امروز، تجربه انسانی است که با حضور و وسعت افق انسانی خود، به نسبت با دیگر انسان‌ها معنا می‌یابد.